I cosik mi się zdaje, że się starzeję...Kurcze, no bo kicz taki i ckliwy melodramat, poszyty kiepskim horrorem w dodatku. Tak jak mnie oczarowywał mnie "Wieczór z wampirem", naprawdę film z klasą (jak i książka), tak ta saga dla młodzieży jest...no , już nie dla mnie widać. O dziwi, moje koleżanki-nauczycielki były bardzo zadowolone i nie narzekały. Hm...Ostatnio w ogóle zwróciłam uwagę, że wielu ludzi ogranicza się ostatnio do seriali i książek miłosnych...Szkoda. Coraz mniej ludzi otwartych na "trudniejsze" tematy. Może robi to zmęczenie pracą? Pewnie tak, ludzie chcą jedynie oderwać się od codzienności i odpoczywać.
Moje dzieci odziedziczyły po mnie słabość do innej muzyki i trudnych filmów. Cieszę się z tego bardzo. Ostatnio syn-student polecił mi niesamowity "Enter to the void", obraz reinkarnacji. A po przeczytaniu kolejnej powieści Kalicińskiej szybko wzięłam się za coś innego, nie lubię takich prostych i płytkich historyjek. albo inaczej- lubię czasami...;)
wtorek, 29 listopada 2011
Szukanie sensu
Chodzi mi o miłość. No bo jak się jest razem, wiadomo, życie dzieli się na dwoje, razem wszystko itp. A jak nie, jeśli dzielą nas setki km, jeśli nie da się wszystkiego na czas przekazać, czyli jak nie na czas, to to stopniowo umyka...i osoba mająca być najbliższą, staje się taka trochę na dalszym planie...
Bylam u znajomych, stare dobre małżeństwo. W miarę pitego alkoholu kłócili się coraz bardziej i bardziej, to nie było miłe dla nas, gości...I ja do nich : "nie kłóćcie się, macie siebie tak blisko! Szkoda życia...", a on, ten mąż mówi: "Widocznie dla mojej żony lepiej byłoby, gdybym wyjechał na 8 tygodni". I bądź tu mądry człowieku. Tak źle i tak niedobrze, jeśli ludzie się nie szanują, albo za mało dają z siebie, to obojętnie chyba czy są razem , czy osobno.
Mój facet ostatnio kolejny raz stwierdził, że powinnam się zastanowić nad naszym związkiem (ja!!), że może powinnam go skończyć niż się z nim tak męczyć. Dobre sobie. A dziecko? A deklarowana miłość? Radość z posiadania rodziny? W chwilach złości i egoistycznej potrzeby wolności zapomina się o tym, co najważniejsze, czy jak? Myślę sobie, że jak człowiek bardzo kocha, ponad wszystko, nawet przez myśl mu nie przejdzie, że coś innego może być ważniejsze, że można się tak po prostu rozstać...W takim razie faktycznie różnimy się bardzo.
Bylam u znajomych, stare dobre małżeństwo. W miarę pitego alkoholu kłócili się coraz bardziej i bardziej, to nie było miłe dla nas, gości...I ja do nich : "nie kłóćcie się, macie siebie tak blisko! Szkoda życia...", a on, ten mąż mówi: "Widocznie dla mojej żony lepiej byłoby, gdybym wyjechał na 8 tygodni". I bądź tu mądry człowieku. Tak źle i tak niedobrze, jeśli ludzie się nie szanują, albo za mało dają z siebie, to obojętnie chyba czy są razem , czy osobno.
Mój facet ostatnio kolejny raz stwierdził, że powinnam się zastanowić nad naszym związkiem (ja!!), że może powinnam go skończyć niż się z nim tak męczyć. Dobre sobie. A dziecko? A deklarowana miłość? Radość z posiadania rodziny? W chwilach złości i egoistycznej potrzeby wolności zapomina się o tym, co najważniejsze, czy jak? Myślę sobie, że jak człowiek bardzo kocha, ponad wszystko, nawet przez myśl mu nie przejdzie, że coś innego może być ważniejsze, że można się tak po prostu rozstać...W takim razie faktycznie różnimy się bardzo.
wtorek, 22 listopada 2011
Pozytywna jesień...
mimo listopada, a co! Pogoda naprawdę zaskakująco wiosenna, nie można więc narzekać. A że ja od pogody bardzo uzależniona, w tym roku mogę odetchnąć i nie mieć na głowie depresji jesiennej chociażby. Maleństwo śpi, mam chwilę dla siebie. I dla pamiętnika:) Bycie słomianą wdową takich towarzyskich i spragnionych miłości ludzi jak ja prowokuje do albo gadania do siebie (na głos lub w myślach), do wpadania w melancholię, alkoholizm etc, albo do szybszego starzenia się. Serio! Zauważyłam ostatnio oznaki, nie ma co ukrywać...Nie mogę się poddać, młodość ma zapisaną w genach i w duszy, moja dwudziestoletnia wyrywa się się do spełniania marzeń, takich jak choćby podróże (może kiedyś znowu...), koncerty (co poradzę, że kocham muzykę, rockową najbardziej?), spontaniczne spotkania towarzyskie z dyskusjami na każdy temat i słuchaniem fajnej muzyki...mam nadzieję, ze to nie umarło, że to se wrati, musi!!!
Słomiana wdowa jak ja żyje domem, dziećmi, dla siebie ma zaś książki, filmy, muzykę. Tyle. Nawet pracy nie mam jeszcze (urlop dla dziecka), ale jak będę miała, dopiero padnę na nos...
Słomiana wdowa cieszy się z codziennych chwil przy skype lub telefonie, kiedy to ukochany "mąż" ma czas dla niej i zapewnia o swej tęsknocie i miłości...
Odlicza się dni, tygodnie, czasami miesiące, pociesza, że będzie dobrze, że w święta nadrobimy, że przecież wiele osób tak żyje i dają radę...Tylko co to za życie, na dłuższą metę, co to za rodzina? Czy naprawdę tak można latami? Czy nie stracimy za dużo? Czy nie staniemy się sobie obcy? Dużo zależy od nas, od naszego podejścia do sprawy, jednak na pewno nie jest lekko. Zwłaszcza, że moich 40 ponad lat mówi mi o uciekającym życiu, zdaję sobie sprawę, że młodość nigdy nie wróci , a samotność nie jest budująca.
Miało być pozytywnie, skończyło się smutno.Taka już jestem w środku: słodko-gorzka.
Cytat, który gdzieś znalazłam:
Miłość mężczyzny to świat cały,
a cały świat kobiety - to miłość..
Słomiana wdowa jak ja żyje domem, dziećmi, dla siebie ma zaś książki, filmy, muzykę. Tyle. Nawet pracy nie mam jeszcze (urlop dla dziecka), ale jak będę miała, dopiero padnę na nos...
Słomiana wdowa cieszy się z codziennych chwil przy skype lub telefonie, kiedy to ukochany "mąż" ma czas dla niej i zapewnia o swej tęsknocie i miłości...
Odlicza się dni, tygodnie, czasami miesiące, pociesza, że będzie dobrze, że w święta nadrobimy, że przecież wiele osób tak żyje i dają radę...Tylko co to za życie, na dłuższą metę, co to za rodzina? Czy naprawdę tak można latami? Czy nie stracimy za dużo? Czy nie staniemy się sobie obcy? Dużo zależy od nas, od naszego podejścia do sprawy, jednak na pewno nie jest lekko. Zwłaszcza, że moich 40 ponad lat mówi mi o uciekającym życiu, zdaję sobie sprawę, że młodość nigdy nie wróci , a samotność nie jest budująca.
Miało być pozytywnie, skończyło się smutno.Taka już jestem w środku: słodko-gorzka.
Cytat, który gdzieś znalazłam:
Miłość mężczyzny to świat cały,
a cały świat kobiety - to miłość..
niedziela, 20 listopada 2011
Oto ja
I znowu zaczynam pisać pamiętnik i tak przez całe życie. To wielki pomocnik i towarzysz samotnych dusz...a że jak zwykle jako kobieta muszę "wiernie czekać", podczas gdy mój facet wykonuje męską rzecz, czyli "jest daleko"...ech, co robić, takie życie. Oby kiedyś się zmieniło na lepsze, żeby tak u boku jego się uspokoić i poczuć nareszcie całkiem niesamą i bezpieczną...
Może nie wszyscy rodzą się odporni na życie w rozłące, wciąż czytam wypowiedzi osób, które za żadne skarby nie wyobrażają sobie takiego życia, ale nigdy nie wiadomo co nas spotka i jak na to zareagujemy. Są przecież żony marynarzy, które jakoś sobie radzą...Na moje wyznanie samotności i smutku mój ukochany stwierdził: Masz przecież dzieci...Ale to nie to samo, to inny rodzaj miłości, związku...Tak to więc jest z nami, ze mną i będę się tu dzieliła tym, co mnie wzrusza, porusza, czego się boję i czym chciałabym się podzielić z innymi:) Ogólnie rzecz ujmując jestem towarzyska i lubię dzielić się z innymi. Wkraczam w jesień życia i nie zamierzam się jej poddać. Lady D też mnie nie dostanie, muszę dbać o dzieci, a depresja podcina nogi, wiem coś o tym...
Tak więc pomysł na dziś: dobra książka (aktualnie jestem po lekturze "Zwyczajnego faceta" Kalicińskiej i zaczęłam "Bezpieczną przystań" Sparksa, takie babskie czytadła w sam raz na dodanie otuchy. Tylko że w tych książkach faceci są okropnie idealni, wprost do schrupania, nie ma takich naprawdę, o nie!!!)
dobra muzyka (np. Sting, Nora Jones, Barbra Streisand) i film ("Kobiety pragną bardziej"). Jesieni - nie boję się Ciebie :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)