I znowu zaczynam pisać pamiętnik i tak przez całe życie. To wielki pomocnik i towarzysz samotnych dusz...a że jak zwykle jako kobieta muszę "wiernie czekać", podczas gdy mój facet wykonuje męską rzecz, czyli "jest daleko"...ech, co robić, takie życie. Oby kiedyś się zmieniło na lepsze, żeby tak u boku jego się uspokoić i poczuć nareszcie całkiem niesamą i bezpieczną...
Może nie wszyscy rodzą się odporni na życie w rozłące, wciąż czytam wypowiedzi osób, które za żadne skarby nie wyobrażają sobie takiego życia, ale nigdy nie wiadomo co nas spotka i jak na to zareagujemy. Są przecież żony marynarzy, które jakoś sobie radzą...Na moje wyznanie samotności i smutku mój ukochany stwierdził: Masz przecież dzieci...Ale to nie to samo, to inny rodzaj miłości, związku...Tak to więc jest z nami, ze mną i będę się tu dzieliła tym, co mnie wzrusza, porusza, czego się boję i czym chciałabym się podzielić z innymi:) Ogólnie rzecz ujmując jestem towarzyska i lubię dzielić się z innymi. Wkraczam w jesień życia i nie zamierzam się jej poddać. Lady D też mnie nie dostanie, muszę dbać o dzieci, a depresja podcina nogi, wiem coś o tym...
Tak więc pomysł na dziś: dobra książka (aktualnie jestem po lekturze "Zwyczajnego faceta" Kalicińskiej i zaczęłam "Bezpieczną przystań" Sparksa, takie babskie czytadła w sam raz na dodanie otuchy. Tylko że w tych książkach faceci są okropnie idealni, wprost do schrupania, nie ma takich naprawdę, o nie!!!)
dobra muzyka (np. Sting, Nora Jones, Barbra Streisand) i film ("Kobiety pragną bardziej"). Jesieni - nie boję się Ciebie :)
Idealny facet to zawsze jest ten nasz jedyny ukochany i wybrany facet, a życie to potwór z którym musimy walczyć przez przystosowanie się do niego, aby nasz ukochany został nim na wieki.
OdpowiedzUsuń